Wandelen in Hoegaarden: niet alleen het Hoegaards bier is de moeite!
Donderdagochtend, 3 april 2025. 22 Limburgse Kringleden staan op de markt in Hoegaarden verzameld om de wandeling van ofwel 9, ofwel 17 km aan te vatten.
Wat een verschil met net iets meer dan een maand geleden. Niet alleen voor wat het aantal aanwezigen betreft. Vooral het weer zorgt voor het grootste onderscheid.
Waar tijdens de verkenning van eind februari eerder nat weer ons deel was, gaat vandaag een stralende zon ons met zekerheid gezelschap houden. Desondanks is het om half tien ’s ochtends nog fris, dus we voorzien ons maar van een extra laagje warme kledij.
Iedereen heeft er blijkbaar zin in. De ‘proeflopers’ van 27 februari hebben de eerste wandeltoer gesmaakt en willen graag de tweede versie nog eens meelopen.
Vooral ook fijn om te merken dat onze oudste aanwezige, Frans R, als 85-jarige van plan is om de hele ronde uit te lopen, moreel gesteund en aangemoedigd door niet alleen zijn dochter, maar zoals doorheen de dag zou blijken, ook door alle deelnemers.
Kwart voor tien. We zijn vertrokken na het overlopen van ons aanwezigheidslijstje. Nog geen kilometer verder doe ik een dubbelcheck of iedereen het tempo van onze voorgangers kan volgen.
Eén dame loopt enkele meters achteraan. Ik blijf op haar wachten. We kennen elkaar niet dus ik vraag haar naam. Wanneer ze die meedeelt vraag ik of ze ook heeft ingeschreven voor het middageten? Ik zie fronsende wenkbrauwen en een steeds verbaasder kijkend gezicht.
Ik geef voorzichtig aan dat ze niet op mijn lijstje staat. Misschien is haar inschrijving in mijn spammail terecht gekomen? Ik vraag wat door! En zo blijkt dat zij helemaal geen lid is van onze kring, laat staan dat ze bij de KBC gepensioneerden hoort. Ze had zich gewoon van groep vergist.
Een zucht van opluchting van mijn kant dat ik niemand over het hoofd heb gezien. Ik hoor bij het afscheid nog het laatste van wat voor een ingehouden stevige ‘nondi … dieu’ mag doorgaan bij deze dame, terwijl ze op een drafje terug richting Hoegaarden markt loopt.
De KBC-wandelaars zijn ondertussen best opgeschoten. Het zijn zelfs niet degenen die de wandeling hebben voorbereid, die vooraan lopen. Het zijn een aantal gemotiveerde stappers die het ritme aangeven. Een ritme dat – ondanks dat er af en toe een kleine afstand tussen de praatgroepjes ontstaat - door de meesten wel te volgen valt.
Op iedere splitsing draaien de trekkers zich even om, kijken mijn richting uit en op een simpele ‘links – of rechts - aanduiding’ wordt de weg meteen vervolgd.
Regelmatig zorgt een kleine stop ervoor dat iedereen kan aansluiten en kan genieten van een kleine pauze, ook voor degenen die het laatst aansluiten. Je zou maar zien dat de groep zich net op zo’n moment weer in beweging zet ‘omdat iedereen er is’ …herkenbaar?
We kennen ondertussen het parcours. Mooi om te zien hoe de natuur zich in een sneltempo aan het ontwikkelen is. We zien op tal van plaatsen de sleedoorn die met heel wat fierheid zijn witte bloemen aan ons toont. Ook in de plantages zijn de eerste perenbomen inmiddels in bloei gaan staan. De appel – en kersenbomen zijn klaar om zich bij de perenbloei te voegen.
Ik probeer bij iedereen beurtelings wat aan te sluiten. Het parcours lijkt te bevallen en da’s fijn om te horen. Er zijn ook enkele mensen aanwezig die we eerder nog niet hebben ontmoet tijdens een activiteit. Voor ons een aanleiding om dit zeker nog te organiseren in de toekomst.
Ons middagmaal in frituur Friddl smaakt, want we hebben allemaal een goeie Belgische friet met ‘iets’ besteld. En dat ‘iets’, dat is dan stoofvlees, of een vidée, of een burger. Alleen … bij de bediening duurt het allemaal iets langer dan wij verwacht hadden. Nadien blijkt dat de uitbater een voor hem uitstekende en onverwachte meevaller had. Een 14-tal motards was vooraan gestopt en ook zij wilden waarschijnlijk niet te lang wachten op hun eten.
Hierdoor kwam ‘Herr Eddy von Friddl’ een beetje in het organisatie-nauw te zitten. Gelukkig zijn we allemaal gepensioneerd, hebben we tijd en net op het moment dat we toch eens wilden gaan kijken of er wat schot in de zaak kwam, werden de eerste schotels gebracht. En toen werd het ... wat stiller aan tafel!
’s Namiddags gaan we met een 16-tal stappers verder, weer richting ons vertrekpunt. Een zestal mensen stappen in de auto’s die we ’s ochtends voor half tien hier geparkeerd hebben om met zekerheid de halve dagstappers weer zonder problemen in Hoegaarden te krijgen. Perfecte regeling, en zekerder dan ‘De Lijn’. Hier zitten alvast geen stakers tussen.
Bij aankomst in Hoegaarden is er net voldoende plaats in het plaatselijke café om iedereen nog van één of twee rondjes verfrissende dranken te voorzien.
(Een klein beetje) moe en heel erg voldaan kijken we terug op een meer dan gezellige dag.
Marc
Klik hieronder voor de foto's.