Wandeling in ‘Het hoge Noorden’ …
Kent u het televisieprogramma ‘Het Hoge Noorden’, gepresenteerd door Annemie Struyf? Ja? ‘Amaaaaiiii’ …
Natuurlijk waren we afgelopen dinsdag, 28 januari, niet zo hoog doorgereden. We hielden halt in het noorden van onze eigen gezellige provincie Limburg waar Johan Soogen en zijn echtgenote de eerste wandeling van het nieuwe jaar hadden uitgestippeld, samen met Gilbert en Etienne.
Dat er interesse was om al wandelend ook hier de streek te verkennen bleek duidelijk uit de opkomst: 76 aanwezigen waaronder vele ‘nieuwe’ gezichten! Nou ja, ‘nieuwe gezichten’ … maar dan wel met een pak levenservaring!
Er waren weliswaar meer inschrijvingen. Waarschijnlijk had het griepvirus stokken in de spreekwoordelijke wielen gestoken. Het is u vergeven afwezigen: ‘Dominus vobiscum et
spiritus …’.
Het was dan ook geen toeval dat we afspraak hadden in De Kluis van Hamont-Achel, een historische en religieuze plek vlakbij de grens met Nederland. Vroeger werd die bewoond door kluizenaars, en later door de trappistenmonniken van de Abdij van Westmalle. Laat nu vooral dat laatste interessant klinken voor de bierliefhebbers onder ons, toch?
Maar met de verfrommelde Porsche van Tom Waes in gedachten (en hemzelf ook natuurlijk), en bij het huiswaarts rijden een rit van iets meer dan een uur voor de boeg, leek het ons niet zo’n goed idee om vandaag de daad bij het (straffe bier)woord te voegen!
Maar goed, wij waren er natuurlijk voor de wandeling van iets meer dan zes kilometer, om nadien in de beloofde en ons nuchter houdende taart met koffie te duiken.
En toch moesten de organisatoren ons al meteen ‘ontnuchteren’, ondanks het feit dat we niets strafs gedronken hadden. Het parcours was aangepast naar twee toertjes van drie – en – een – beetje kilometers. Het regenweer van de laatste weken (of zeg maar maanden) had ook deze contreien niet gespaard en de wandelpaden, samen met de meeste omliggende velden, herschapen in een ‘zompig’ gebied.
Het teveel aan water en modder kon de ‘die-hards’ van de KBC Senioren Limburg niet tegenhouden. Moedig werden de wandelschoenen getest op mogelijke lekkages. Voor en achter me hoorde ik het ‘sssjjjj – geluid’ van de veel te natte ondergrond die aan onze schoenen zoog.
Hier en daar was er een avonturier die in de achterste gelederen van de wandelgroep met een hele grote boog om de natte boel heen liep en op die manier hoopte zijn schoenen droog te houden.
Niks was minder waar. We moesten er allemaal aan geloven, welk stuk we ook op of naast de veldweg kozen, de ondergrond was overal verzadigd.
Gelukkig kon dat de wandelpret niet bederven, zelfs niet voor de dames die mij op het eerste deel van de route vergezelden en die, net zoals ikzelf, uit ervaring konden spreken over hoe gevoelige ruggen en andere lichamelijke haperingen het dagelijkse leven soms aardig kunnen verstoren.
Er was meer dan genoeg mooie natuur om van te genieten, ook al was het parcours ingekort en wat hertekend. We zagen schapen die liepen te grazen, waar dat nog mogelijk was, op enigszins droger gelegen weilanden. Een idyllisch houten bruggetje leidde ons over een beek met hoge waterstand, richting de rijksweg die ons weer naar de grens met onze Noorderburen bracht. Een stevige, gepensioneerde KBC-er probeerde, zonder succes, een oude grenspaal in ons voordeel te verleggen.
En ondertussen hadden we de kans om met verschillende mensen wat kleine weetjes en nieuwtjes van de voorbije weken uit te wisselen. En ook daar was het ons immers om te doen, toch?
Naar het einde van de wandeling kwamen we via Nederland ons eigen land weer in.
Ter plaatse trokken een aantal borden onze aandacht, borden die aangaven wat zich hier, op deze plek, tijdens de eerste wereldoorlog had afgespeeld.
De ‘doodendraad’ was een elektrische grensversperring die destijds door het Duitse leger werd aangelegd langs de grens tussen het bezette België en het neutrale Nederland.
De versperring bestond uit draden die onder hoogspanning stonden (tot 2000 volt) en had als doel te voorkomen dat Belgen illegaal de grens overstaken naar Nederland, waar geen oorlog was. Burgers, spionnen en smokkelaars werden hierdoor gedood. De versperring zorgde destijds voor angst en isolement in de grensdorpen.
De foto’s en het verhaal zinderden bij mij nog wat na, toen we net om de hoek ‘De Kluis’ weer binnen wandelden.
De traditionele koffie met de Limburgse vlaai wachtte ons op. Thermossen gevuld met het zwarte goud stonden klaar op de tafel en veel uitleg was er verder niet meer nodig om binnen de kortste keren de tafels gevuld te krijgen met genietende en tevreden deelnemers.
Het moge gezegd: er was geen sneeuw of ijs, sneeuwkettingen waren niet nodig en de ‘rollende R’ van Annemie Strrrrruyf’ hadden we niet gemist.
Maar het noorden van onze provincie is steeds een volgend bezoek waard, al dan niet voor een wandeling of een fietstocht door, wie weet, een heide in bloei!
Met dank aan de organisatoren!
Marc
Hier kan u de foto's van de wandeling raadplegen.