Zonhoven: Teutenwandeling met koffie en een ‘teut’ taart.
Vrijdag 18 oktober 13u30, een vochtige en warme namiddag.
Plaats van afspraak is ‘de Teut’ in Zonhoven, meer bepaald aan de Holsteenhoeve vanwaar Etienne en Gilbert, de inmiddels bij iedereen goed bekende routeplanners van dienst, weer een mooi parcours van zo’n 7-tal km hebben uitgestippeld.
Niet echt nieuw, maar hoe langer hoe meer een gewoonte op onze wandelingen, is het toevoegen van een ingekorte route van een 2-tal km onder deskundige begeleiding van de wederzijdse ega’s van Etienne en Gilbert.
Dankzij hun inzet kunnen ook de oudere kringleden, of zij die minder goed te been zijn, een ommetje stappen om nadien in de Holsteenhoeve van een eerste koffie met taart te genieten. Of de tweede consumptie – in afwachting van de aankomst van de grote wandelmassa - nog koffie is geweest … laat ons dat een open vraag houden 😉!
Ik ken ‘de Teut’ wel, maar eigenlijk weet ik er niet zoveel over. Jij wel?
Wist je bijvoorbeeld dat de Teut o.a. samen met Kelchterhoef in Houthalen – Helchteren een uitgestrekt natuurgebied vormt van meer dan 1700 hectare? Daardoor mag het zich het grootste heidegebied van Midden-Limburg noemen.
Maar ‘Teut’ heeft nog een aantal andere betekenissen. Zo kan je ‘teut’ zijn, bijvoorbeeld wanneer je het Vossenbier van de Holsteenhoeve uitbundig en langdurig ‘geconsumeerd’ hebt 😉!
De Teuten van Hamont waren dan weer rondreizende handelaars die hun textielwaren van huis tot huis verkochten maar naar het schijnt ook krediet verleenden en geld (uit)leenden. (De link met KBC is blijkbaar nooit ver weg!)
En in het Oud-Nederlands dialect zou teut, of ook wel tuut, een woord zijn voor verschillende spits toelopende voorwerpen, vandaar waarschijnlijk o.a. een ‘tuut friet’ in ’t Maastrichts of een ‘teut taart’ ….
Hoe dan ook, terug naar de wandeling, waar 69 deelnemers zich klaar maken om de heide in te trekken.
De wandelbende zet zich in beweging en al snel is het duidelijk dat we in deze omgeving kunnen genieten van een unieke natuur die zich stilaan in de mooiste herfstkleuren begint te hullen.
De paden zijn langs weerszijden voorzien van heide waartussen zich op onregelmatige plaatsen verschillende soorten bomen bevinden die de kleur van hun bladeren soms nog groen, dan weer van bruin naar rood laten evolueren.
Snel komen we aan op een plek bovenaan een heuvel die wat weg heeft van de Grand-Canyon, maar dan zonder ‘Grand’, en slechts een heel klein beetje ‘Canyon’.
De watermassa, die onze contreien de laatste maanden hebben moeten slikken, heeft op deze bosweg duidelijk zijn sporen nagelaten.
Diepe, onregelmatige en kronkelende sleuven leiden op regendagen het water naar het dieper gelegen plateau.
We houden halt voor een groepsfoto maar beslissen op advies van de kenners toch te wachten tot we aan de vijvers zijn. Een aantal free-lance fotografen uit onze groep slagen erin enkele mooie beelden te schieten van de kleine babbelkliekjes die zich gaandeweg hebben gevormd.
Zelf loop ik even later naast een dame met wie ik aan de praat geraak. Zij heeft in het onderwijs gestaan en zegt van opleiding regentes huishoudkunde te zijn, inmiddels – zo zegt ze – een uitgestorven beroep! Nou, dat laatste weet ik nog zo niet. Huishoudens zijn in ieder geval niet uitgestorven. Maar de kunde mogelijks wel !
Misschien een thema voor de nieuwe minister van Onderwijs? Zuhal: zet je schrap !!!
Onze tocht leidt ons langs een historische plek waar rond 1830 nog een Belgisch militair opleidings – en observatiekamp is geweest. Vandaag niet (meer) herkenbaar als strategisch punt, maar in die periode lag dit kamp op een heel belangrijke plek omdat het langs drie zijden zo goed als oninneembaar was en men er een goed zicht had op de strategische baan ’s Hertogenbosch – Luik. Het jonge en nog fragiele België moest de Nederlanders immers in de gaten houden want Willem I kon de onafhankelijkheidsvoorwaarden niet goed verkroppen en dat heeft in 1831 ook geleid tot een tiendaagse militaire veldtocht.
Een stuk verder komen we eindelijk aan de vijver waar we ons opstellen om een groepsfoto te nemen, die enkele mooie exemplaren oplevert.
Daar hoor ik iemand een interessante bedenking formuleren, waarmee hij aangeeft dat hij teveel naar de grond kijkt terwijl hij wandelt en met de mensen praat. Alleen (heel) korte ‘stil – stand – momenten’ zorgen ervoor dat we de herfstschoonheid in ons opnemen. Iets om standaard in te lassen in onze wandeltochten? Stil – staan - momenten …
Niet zoveel later zitten we in het cafetaria van de Holsteenhoeve waar de kachel volop brandt waardoor er bij nogal wat wandelaars het zweet uitbreekt.
Mijnheer Vos is in ieder geval een klantgerichte uitbater! Hij geeft ons, wandelaars, op deze manier letterlijk een warm welkom.
Etienne en Paul ronden de wandeling officieel af met nog een kort dank – en toelichtingswoordje waarna iedereen uitkijkt naar de taart en de koffie.
De rest van de namiddag hebben we mogen invullen naar eigen goeddunken, al dan niet ondersteund door de nodige extra vloeibare calorieën.
Beste routeplanners: wees gerust! Jullie hebben weer voor een aangename namiddag gezorgd.
Marc
In bijlage vindt u de foto's van de wandeling.