Wat doen op een regendag… To walk or not to walk?

Een droge, maar grijze vrijdagochtend. En een wandeling rond het meer van de Gileppe op het programma.

08u35: We vertrekken bijtijds om Paul en Irène op te pikken op de carpoolparking van Diepenbeek. 
Jawel, we gaan carpoolen om op deze manier een klein steentje bij te dragen aan het milieu en het klimaat. Voor alle duidelijkheid: dit initiatief zegt helemaal niets over onze politieke voorkeur op 9 juni!

We zijn nog maar net de grens met de provincie Luik voorbij of het begint te regenen en even later wordt onze reactiesnelheid getest wanneer we een enorme plas water onder de wielen geschoven krijgen en meteen weer weten wat het woord ‘aquaplanning’ in praktijk betekent. 
Duidelijk! Op de Clarissen en hun welbekende eierverhaal moeten we al lang niet meer rekenen. Waarschijnlijk hebben zij zich daar jaren geleden een indigestie aan gegeten waar wij nu nog steeds het gelag voor betalen. Het zij zo!

De Rue de la Gileppe leidt ons recht naar de parking waar we als derde toekomen. Kofferdeksels staan open, wandelschoenen en -kleren worden aangetrokken. Een lachende Gilbert komt ons tegemoet. 
De toren van het restaurant hangt in de mist, en die wolken trekken eveneens een laagje over het meer. De parking wordt druppelsgewijs gevuld met auto’s die blijkbaar niet allemaal voor onze wandeling komen. 

Er zijn nog carpoolers onder ons gezelschap, en fijn om te zien dat deze activiteit meteen een gelegenheid is om twee van onze leden uit Oost-België nog eens te ontmoeten.

Na een voorafgaandelijke ‘plasstop’ in de Toren beginnen we mooi op tijd aan onze wandeling.
Meteen leidt die ons, via een steile afdaling tussen een touwenparcours, naar beneden waar in de verte een reusachtige stenen leeuw op de rand van het stuwmeer ons voorlopig nog de rug toekeert.

We horen het water naar beneden bulderen en dat is vandaag niet verwonderlijk, wetende dat boven ons de sluizen met momenten stevig worden opengezet.

De stemming zit er al even goed in. Regelmatig klinkt er een ongelooflijk aanstekelijke lach op uit onze groep! Kan dat ‘der Hubert’ zijn? 
Reeds op de parking was het duidelijk dat de meeste deelnemers zich niet lieten tegenhouden door het voorspelde slechte weer met zelfs een code rood voor de provincie Luik. 

‘Die-hards’ zijn het, die X-plussers van de Kring senioren Limburg. 

Na een stukje verhard, klimmen we het bos in via een zelf uitgezocht pad aangezien de eigenlijke weg eerder op een uitgesleten beekje lijkt. Dra zitten we midden in het bos en da’s best leuk wandelen. 
Na een goeie 3 km komen we aan de splitsing waar we het parcours, dat de app Komoot ons voorschotelt, zouden moeten verlaten. We worden hier omgeven door bomen waar de groene en lentefrisse bladeren hun regendruppels met momenten stevig van zich afschudden op onze hoofden. 

We kunnen vier kanten uit. Ik riskeer me door ter plaatse onze wandelaars voor de keuze te plaatsen om ofwel het Komootparcours te volgen, ofwel de verkorte weg te nemen. Het kiezen loopt vlotjes.
We splitsen ons op. En terwijl Gilbert de meerderheid weer richting de Gileppetoren stuurt, ga ik er met de liefhebbers nog een extra stukje aan breien. 

Dat stukje leidt ons even later over een smal pad naar beneden door een gekapt bos waar we aan een breed uitkijkpunt toekomen om vogels en / of andere dieren te spotten. 
Dit moet een idyllisch plekje zijn bij goed weer. Vandaag is het extra opletten geblazen om niet uit te glijden over het wel erg gladde houten toegangspad.

Wat verder leidt het pad ons over een beekje van niks. Oversteken daarentegen is een ander verhaal. Dit wordt zowat het meest spannende moment van de tocht. Tijdens een eerste poging zie ik mijn linkervoet tot bijna aan mijn enkel in de modder verdwijnen. Een volgende poging brengt meer geluk. 
Door de helpende hand van Johan zie ik een aantal mensen met een stevige ruk over dat beekje springen. Oef! Droge voeten gegarandeerd!

Even later zitten we weer op het verharde deel van het parcours en zien we links van ons het meer, nog steeds in de nevel gehuld. De vlotte babbels onderweg doen de meesten het slechte weer vergeten en uiteindelijk komt na de bocht de leeuw op de rand van de stuwdam weer in ons vizier. 

Onderaan de toren nemen we de lift naar de 2 de verdieping waar het restaurant van de Gileppe hoog boven het meer uittorent!

De lift glijdt zachtjes langs de buitenkant naar boven en geeft ons een mooie kijk op dit stukje speciale natuur in ons Belgenland. De deur schuift open en we horen meteen het geroezemoes van de reeds aanwezige mensen. Tot onze verbazing blijkt dat de andere wandelaars van onze groep niet zoveel vroeger zijn toegekomen. Flessen water lessen de eerste dorst. Hier en daar zorgt een alcoholische toevoeging voor wat extra genot!

Na een twintigtal minuten krijgen we allemaal en haast tegelijk een maal voorgeschoteld waar we enkel maar ‘U’ kunnen tegen zeggen. En zeker wanneer het dessert op tafel wordt getoverd is de verrassing compleet. 
Een stevige ‘Dame Blanche’ of kleurrijke ‘Cappucino des fruits’ doet zelfs de genieters van een créme brulée twijfelen of ze d’er nog een extra toetje aan toe zouden voegen. Het verstand helpt gelukkig de emotie om dit idee snel aan de kant te zetten.

De tijd glijdt stilaan naar drie uur wanneer de eersten van ons gezelschap huiswaarts keren. Zelf houden we het nog een uurtje vol.  We maken het gezellig met een extra kop koffie terwijl we met een 8-tal achterblijvers wat meningen delen over de recente gebeurtenissen die de wereld van vandaag overspoelen.

De weg naar huis vatten we aan omstreeks 16u. Door wateroverlast, ongevallen en lange files op de autoweg leidt Waze ons via enkele leuke dorpskernen huiswaarts, waar wij omstreeks 18u30 weer toekomen. 

De regen heeft onze dag niet stuk gemaakt. Clarissen: we redden het ook zonder jullie!
Tot de volgende!

Marc

Bekijk hier de foto's.

Foto's van de wandeling aan het stuwmeer van Gileppe