Verslag reis naar het Zwarte Woud van 28 mei t/m 1 juni 2025

Woensdagmorgen 28 mei moesten 43 kringleden nog eens zeer vroeg opstaan. Het vertrekuur voor onze reis naar Obersimonswald, een dorp midden in het hart van het Zwarte Woud, was immers al voorzien om 5h30 bij Reizen Baus in Wellen. Als gedisciplineerde senioren waren we allemaal ruim op tijd en kon onze chauffeur Yvo, geflankeerd door gids Francis, die ons ook al deskundig doorheen Wenen had gegidst, stipt op tijd vertrekken. 

Etienne verwelkomde ons allemaal in zijn gekende enthousiasmerende stijl en gaf samen met Francis wat toelichting bij onze eerste reisroute. Hoewel het weer (nog) niet echt meewilde (regen) en de “Raststätte” waar we even rust namen om 8 uur nog niet open was, bleef de goede luim erin.  

Mooi op tijd waren we op onze eerste bestemming, Gengenbach, een prachtig stadje in het noorden van het Zwarte Woud dat zijn middeleeuwse charme heeft bewaard. Ondanks het regenachtig weer toonden de wandeling door de Engelgasse wijk met de vakwerkhuizen, de tocht langs de stadspoorten en de stadskerk Sankt Marien en de blik op de grootste adventskalender ter wereld dat Gengenbach niet voor niets als één van de mooiste stadjes van het Zwarte Woud wordt gepromoot. Inderdaad een idyllisch stadje dat velen deed hunkeren naar de zon om even op de romantische terrasjes te kunnen vertoeven. 

’s Namiddags togen we naar het Gutachtal waar het Vogtsbauernhof, het fascinerende openluchtmuseum van het Zwarte Woud, ons een mooi inzicht gaf in het plattelandsleven, de middeleeuwse woningen en de landbouwtechnieken uit de regio. Wel jammer van de regen, maar daardoor viel het bezoekje aan de horeca ter plaatse erg in de smaak. De lachspieren deden goed hun werk toen Francis ons wees op de traditionele bollenhoed waar het stadje Gutach om bekend staat. Toch was iedereen wat blij toen we tegen 18h00 ons verblijfshotel Gasthof Hotel Engel in Obersimonswald, een dorp diep in het steeds enger wordend Gutachtal, binnenliepen. Het “feinschmeckerdiner” dat werd geserveerd was al onmiddellijk een voltreffer. 

Donderdagmorgen werd het nog beter. Eens de gordijnen open: geen regen en de eerste zonnestralen. Ook de temperatuur ging de hoogte in en de zon deed haar werk vanaf nu. Nog nagenietend van het diner en het ontbijt was de goede luim bij iedereen helemaal terug. Tijd om naar het stadje Triberg te trekken. Al van bij het vertrek stegen we vrij snel langs het wondermooie Wildgutachtal naar een hoogte boven 1000 meter. De zon deed de adembenemende uitzichten een “waw hoe mooi” ontlokken bij velen. 

Juist voor Triberg storten een zevental watervallen zich hier zo’n 163 meter naar beneden, blijkbaar de hoogste watervallen van Duitsland. Om onze spieren en knoken die bij de meesten op onze leeftijd al wat hebben meegemaakt ietwat te ontzien maakten we de prachtwandeling naast de waterval van boven naar beneden in plaats van andersom. De natuur bezorgde ons daar heel wat romantische kriebels waarvan het resultaat door Adelin vakkundig werd vastgelegd en op onze foto site te zien is. Toch waren de meesten blij dat ze in Triberg een al dan niet alcoholische verfrissing konden nemen bij een lekkere hap.  

En al koekoeksklokken wat de klok slaat! Wie er graag één wil en hier zijn of haar gading niet vond zal ze nergens vinden. Mooier dan de klokken (althans volgens de meesten onder ons die het bezochten) is het Schwarzwaldmuseum in Triberg, waar een goed inzicht in de cultuur en de geschiedenis van de regio wordt getoond. Na nog een kort bezoek aan de grootste koekoeksklok ter wereld weer terug door het “Wunderschöne” Wildgutachtal naar Gasthof Hotel Engel waar ons de dagelijkse culinaire verrassing wachtte. 

Vrijdag startten we onze dag met een rit naar Rothaus, meer naar het zuiden van het Zwarte Woud. In prachtig zomerweer konden we het smalle Wildgutachtal weer bewonderen en een blik werpen op de vele kastelen (vaak ruïnes) die in de vroege middeleeuwen nog onder de dynastie van de Zähringse vorsten werden gebouwd, om dan verder koers te zetten naar het zuiden. Onderweg kregen we eerst een zicht op de vermaarde Titisee en even verder op de veel grotere Schluchsee. Dit meer is eigenlijk een groot waterreservoir voor de streek en is ontstaan uit de afdamming en stuwing van een gletsjer meer. Het ligt op een hoogte van ca 1.000 meter en is niet alleen het grootste meer van het Zwarte Woud maar tevens het hoogst liggend meer van Duitsland. Via deze natuurpracht bereikten we ons eerste dagdoel: een bezoek aan de Badische Staatsbrauerei Rothaus. De oorspronkelijke gebouwen werden rond 1340 opgericht door de patriciërsfamilie Roth die zich in de toen desolate streek vestigden. Zoals steeds als er drank mee gemoeid is kwam alles in bezit van de Benedictijnen die in het nabijgelegen klooster van St. Blasien verbleven. Uiteindelijk verwierf de staat Baden-Württemberg de brouwerij in 1922. Met belastinggeld werd uiteindelijk het bijzonder mooi en zeer modern hedendaags complex gebouwd. Na een rondleiding doorheen de brouwerij hebben we ook voor een deel kunnen genieten van het belastinggeld van de Duitsers: in het Brauereigasthof kregen we een (overvolle) “Vesperplatte” opgediend en mochten we zelf onze -al dan niet alcoholische- drank uit de vaten tappen. 

Voldaan en voldoende nuchter werden we in St. Blasien door de indrukwekkende Dom geleid en voorzien van deskundige commentaar van onze gids Francis. De bijna volledig witte Dom blijkt de grootste koepel van alle Doms (kathedralen) te hebben, op deze van de Sacré-Coeur van Montmartre in Parijs na. Eens buiten bleek de temperatuur stilaan richting 30° te gaan waardoor een verpozing aan de mooie Titisee welgekomen was. 

Terug in den Engel werd ons een lekker Sekt aperitief aangeboden door de chef die door ons geprezen werd voor zijn culinaire prestaties van de voorbije dagen. Op zijn communiezieltje beloofde hij dat het die en de volgende avond nog crescendo zou gaan. Belofte die hij die vrijdagavond en de volgende avond meer dan gehouden heeft. De diners werden op topniveau gehesen. Op het einde van het diner volgde een kleine ontgoocheling: met de krop in de keel en tranen in de ogen kondigden Etienne en Willy aan dat er dit jaar, bij gebrek aan inspiratie, geen afsluitend entertainment was voorzien voor de laatste avond van ons verblijf, hoewel de aankondiging op zich al heel wat hilariteit teweegbracht. 

Terwijl de “Wettervorhersage” voor het Zwarte Woud meer dan 30° voorspelde in de loop van zaterdag (wat ook bewaarheid werd) stond het bezoek aan de hoofdstad van het Zwarte Woud, Freiburg, nog op het programma. De Freiburger Münster, een mooi voorbeeld van vroeg gotiek, werd rond 1200 gebouwd door de Zäringse vorsten maar werd in volle luister voltooid onder het bewind van de Habsburgers ten tijde van de grootvader van Keizer Karel, Maximilian 1 van het Habsburgse rijk. Hoewel Freiburg tijdens de tweede wereldoorlog zwaar gebombardeerd en verwoest werd, bleef de Münster gespaard. Daardoor is het de enige Gotische toren die in Duitsland nog in originele staat is. 

Naast een tochtje langs de oude en nieuwe universiteit trokken de moedigen nog naar het “kleine Venetië” van Freiburg. Het zeer oude stadsgedeelte, tussen 2 stadspoorten gelegen en schilderachtig omgeven door enkele kanaaltjes, was de ideale plek om even te rusten en te genieten van een hapje en een drankje onder de koelte van het gebladerte van de oude bomen op het eilandje. Voor enkele dames (en een enkele heer) begon het genot daarna pas: gedurende een tweetal uren konden we gaan shoppen in de mooie winkelstraten. 

Op de terugweg naar ons hotel genoten we van een proeverij in een “Weingut und Schnappsbrennerei”. Na 3 glazen wijn en een glaasje Pflümli (Schwarzwälder Pflaumenwasser van 42°) werd er tot in het hotel duchtig meegezongen met de Engelbewaarder van Marco Schuitmaker. Na het diner, dat de culinaire perfectie dichterbij bracht, werden we toch nog vergast op een optreden van Flap en Flop, de 2 geestigaards die de avond voordien het traditionele entertainment ten grave hadden gedragen. De sfeer steeg naar het zenit waardoor de avond werd afgesloten met een groepsvertolking van het Limburgs volkslied. 

Na een bezoekje aan de “Hofladen” van het hotel begon de terugreis onder een hartelijk uitwuiven door de chef die ons 4 avonden culinair had verwend. 

Toch had de laatste dag nog wat moois in petto: een bezoek aan het vermaarde kuuroord Baden-Baden. Het begon met een snelle bezichtiging van het “Festspielhaus” waar het oude, monumentale stationsgebouw dienst doet als lokettenhal. Onze gids loodste ons met deskundig commentaar door de mondaine stad met grote huizen en art-nouveau villa’s, toonde het oudste van de grote badhuizen “Friedrichsbad” en de ruïnes van het Romeins badhuis, het Fabergé museum met zijn 4 unieke Fabergé eieren gemaakt van goud, platina en edelstenen in opdracht van de Russische tsaar, het Kurhaus met casino en tenslotte de galerij met mooie fresco’s “de Trinkhalle”. Kortom een stad die zeker een bezoek van enkele dagen waard is. 

Na een lichte lunch op een terras onder prachtige bomen die bij een stad met zulke grandeur horen werd de terugreis voortgezet. Onderweg kreeg iedereen nog een klein aandenken dat bij nuttiging hopelijk even goed doet als deze reis ons heeft gedaan. 

Dankzij onze chauffeur Yvo geraakten we tegen 22h00 veilig en wel terug op onze vertrekplaats in Wellen. Een mooie reis was weer voorbij maar de herinnering doet al uitkijken naar een volgende!