Verslag reis naar Bremen van 21 t/m 24 september
Zondagmorgen 21 september was het weer tijd voor onze jaarlijkse meerdaagse herfstreis. Ditmaal ging het richting Noord-Duitsland. Zoals steeds waren we met zijn allen ruim op tijd aanwezig op de vertrekplaats bij de autobusfirma Baus in Wellen. Onze chauffeur Joeri kon zelfs al iets voor half zes met 40 frisse en montere KBC senioren, samen met onze gids Francis, vertrekken naar onze oosterburen. Onderweg begon het te regenen: niet op tijd naar de Clarissen geweest? Toch wel bleek later tijdens onze reis.
Nog steeds onder een regenachtig uitziende hemel kwamen we in de mooie, historisch Prins-bisschoppelijke stad Münster aan. Uiteraard ging het eerst naar de indrukwekkende Dom waar juist een misviering plaatsvond en we, mooi meegenomen, van het prachtig orgelgeluid konden genieten. Om de priester en zijn voorlezers goed te kunnen zien hadden we, om een idee te geven van de grootte van de Dom, eigenlijk een verrekijker nodig. Later op de dag konden sommigen wel vrij rondlopen in de Dom om er het astronomisch uurwerk te bewonderen. Alle details die we van onze gids Francis meekregen, zoals o.m. zijn uitleg bij het standbeeld van bisschop Clemens August die het aandurfde om al vanaf 1933 tegen de Nazi propaganda in te gaan, kunnen we binnen dit verslag onmogelijk meegeven.
In de 16-de en 17-de eeuw woedden er in onze contreien – zoals jullie zeker nog weten van de geschiedenislessen op school - volop godsdienstoorlogen tussen de katholieken en de protestanten. En dat de Prins-bisschoppen geen lieverdjes waren bleek uit ons bezoek aan de mooie Lambertikerk. Toen de Wederdopers verwoestingen aanbrachten in Münster was de maat vol en sloeg de katholieke Prins-bisschop keihard terug. Hun leider Jan van Leiden en 2 van zijn medestanders werden gemarteld, gedood en ondersteboven opgehangen in ijzeren kooien die aan de toren van de Lambertikerk werden verankerd. Om als afschrikwekkend voorbeeld voor anderen te dienen bleven de lijken 40 jaar hangen, van 1535 tot 1585, vanaf de begane grond duidelijk zichtbaar voor de bevolking. Als je goed kijkt naar de foto’s die bij dit verslag horen zal je zien dat we geen fabeltjes vertellen over de daden van de (sommige) katholieken!
Dan maar hopen dat we wat humanere zaken te zien zouden krijgen in de kloosterkerk van de Dominicanen. Dit mooie gebouw was jammer genoeg gesloten en toen vond het wonder plaats: de dame met de sleutel in handen zag onze deemoedige groep beteuterd voor de gesloten poort staan en toonde zich barmhartig. De poort opende zich voor ons en onze aandacht werd onmiddellijk getrokken door een lange koord (met aan het uiteinde een metalen gewicht) die vanuit de koepel van de kerk naar beneden hing: een replica van de Slinger van Foucault. Met de slinger van Foucault wordt aangetoond dat de aarde om haar eigen as draait. Niet verwacht om dit hier tegen te komen.
Onder een nog steeds wat dreigende, maar intussen zo goed als droge hemel, togen we naar de Prinzipalmarkt . Jammer genoeg konden we daar het “Rathaus” met de beroemde “Friedenssaal” enkel van buiten bewonderen omdat het voorbehouden was voor de VIP’s die de Münster marathon vanuit de Friedenssaal mochten aanschouwen.
Intussen was het middaguur al gepasseerd en kwam de zon er meer en meer door zodat we in een heerlijk herfstweer konden lunchen aan of in enkele restaurantjes gevestigd in mooi gerestaureerde middeleeuwse panden.
Na ons door de massa gewrongen te hebben (de 10.000 marathonlopers arriveerden intussen volop aan de finish voor het Rathaus) zetten we onze tocht naar Bremen voort. Onderweg gaf onze gids Francis honderduit uitleg over de omgeving waar we passeerden: Stadion Schalke, Dortmund, Eemser land en tenslotte de Weser en het Weserstadion van Werder Bremen.
Om 17h00 kwamen we aan in het Maritim hotel met een mooie lobby en dito bar, wat bij sommigen al direct in de smaak viel evenals de gerieflijke kamers voorzien van alle comfort. Voor de liefhebbers onder ons was er nog een wandelingetje in het park tegenover hotel. Hier ligt het monumentale Parkhotel waar vele sporters verblijven wanneer ze in of rond Bremen moeten spelen (zoals bijvoorbeeld de spelers van Anderlecht in 1993 toen in een memorabele wedstrijd na een 0-3 voorsprong met 5-3 werd verloren van Werder Bremen).
Het uitgebreid en smaakvol diner en het vervolg in de bar zorgden voor een mooi einde van een geslaagde eerste reisdag.
Na een verkwikkende nacht en een zeer keuzerijk ontbijt trokken we maandagmorgen goedgemutst onder een sterker wordend herfstzonnetje naar het centrum van Bremen. Omdat de splinternieuwe bus niet onder de lage bruggen door kon ging de rit naar het historisch centrum van Bremen via de ring.
Direct na het uitstappen stonden we bewonderend te kijken naar de prachtige architectuur en kunstwerken in de Böttcherstrasse (een Böttcher is een handwerker die vaten en tonnen maakt). Dit eeuwenoude straatje verbond de haven die destijds aan de Weser lag met de hoger gelegen Marktplatz en was van groot economisch belang. Na het verleggen en uitbreiden van de haven verloor het aan belang en raakte het in verval. Tussen de eerste (WOI) en de tweede wereldoorlog (WOII) kocht de schatrijke eigenaar van het bekende, Duitse koffiebedrijf Kaffee HAG, het ganse straatje en bouwde de huizen en gevels om in rode bak- en zandsteen wat het een zeer expressief uiterlijk geeft (expressionisme). Om de link te maken tussen de oude cultuur voor WOI en de nieuwe cultuur tijdens het interbellum, kregen enkele kunstenaars de opdracht om passende kunstwerken te maken. Bij het betreden van het straatje kregen we deskundige uitleg van Francis. Hij was nog niet uitverteld over het ene of wij keken onze ogen al uit op het volgend werk. Alle kunstwerken opsommen die we konden bewonderen in dit slechts 108 meter lange straatje zou ons te ver leiden maar enkele sprongen extra in het oog zoals de 30 klokken van porselein uit Meissen , de bronnen van de zeven luiaards die figuren uit een oude Bremer sage uitbeelden en de vergulde bronzen plaat aan het begin van het straatje die “Der Lichtbringer” werd genoemd, een ironische verwijzing naar “Der Führer”. Het dateert van 1936 toen de Nazi’s aan de macht waren gekomen en die de kunst als decadent bestempelden en als moreel verwerpelijk trachtten te bannen. Na WOII werd het straatje als erfgoed geklasseerd en het is heden ten dage een echte toeristische trekpleister.
De Böttcherstrasse wordt ook door de plaatselijke bevolking als idyllisch binnenwegje gebruikt en mondt uit in het middeleeuws hart van Bremen. Het verlaten van het straatje en het betreden van de Rathausplatz was echt imponerend. Waar je ook keek, overal zag je prachtig versierde middeleeuwse gebouwen, monumenten en andere bezienswaardigheden. Een echt “wow” moment.
Omdat wij niet wisten waar eerst beginnen nam Francis ons maar bij de hand. Als Hanzestad was de markt, die destijds nog afgezoomd werd met zuilen en muren, de belangrijkste plaats samen met het Rathaus. Vlak naast het stadhuis met haar prachtige versieringen wordt het sprookje van de gebroeders Grimm over de Bremer stadsmuzikanten, de ezel, de hond, de kat en de haan, uitgebeeld. Onze Etienne wist natuurlijk dat een wens in vervulling gaat wanneer men de voorpoten van de ezel met beide handen vasthoudt. Daarom zien de voorpoten van het beeld er zo glanzend uit. In geen geval mag men met maar één hand een poot van de ezel vastpakken, want dan zou de ene ezel de andere ezel de hand reiken. Etienne slaagde met onderscheiding in beide.
Terug naar de markt stonden we even stil bij het standbeeld van Roland dat symbool staat voor de vrijheid van Bremen.Volgens de legende zal de stad Bremen vrij en zelfstandig blijven, zolang Roland overeind staat en over de stad waakt. Daarom zou in de kelders van het stadhuis een tweede standbeeld verstopt zijn, dat snel als vervanging geplaatst kan worden, wanneer de originele Roland ooit zou omvallen. En Roland was ook nuttig voor de lakenhandelaren. De afstand tussen de knieën van het beeld is immers één Bremer el (exact 55,372 cm). Die lengtemaat werd destijds gebruikt om de hoeveelheid laken af te meten die men wilde verhandelen.
Het Bremer Loch (gat) dat even verder ligt zorgde voor wat hilariteit. Hoewel wat verstopt (in verschillende betekenissen) wisten we het toch bloot te leggen. Per munt die je er in steekt hoor je één van de 4 Bremer stadsmuzikanten balken, blaffen, miauwen of kraaien.
Na dit ietwat hilarisch intermezzo trokken we verder naar de Schnoorviertel wijk met zijn kleine, lagergelegen steegjes iets buiten het historisch centrum. Het was de armere buurt maar vandaag zijn de mooie steegjes bezaaid met winkeltjes en eetgelegenheden van allerlei aard. Van deze eetgelegenheden maakten we dan ook dankbaar gebruik niet alleen omdat het middaguur al ruim was gepasseerd maar ook omdat we zo ontsnapten aan een zeer kort regenbuitje.
De vrije namiddag was voor sommigen het sein om in een uithoek van de Rathauskeller de ridderzaal te bezichtigen, waar een prachtig wijnvat stond waarin een beeld van Bachus is uitgesneden. Het leek wel of we tussen de ridders aan tafel zaten terwijl we de muurschilderingen bewonderden. Het grotere, publiek toegankelijk deel van de “Keller” deed dienst als restaurant waar de gasten zelfs aan het eten waren in biechtstoelen die tegen de wand waren opgesteld. Of het eten ook goddelijk smaakte (voor of na de biecht) hebben we niet zelf kunnen vaststellen.
Om 16h00 genoten we met zijn allen nog van het klokkenspel van de 30 porseleinen klokken in de Böttcherstrasse. Daarna ging het terug richting hotel via een passage aan het Weserstadion van Werder Bremen. Tijdens en na het diner werd enthousiast nagekaart over de mooie dag.
Dinsdagmorgen was de zon ons alweer zeer goed gezind. Na een verkwikkend ontbijt ging het richting Weser waar we de U-boot (duikboot) bunker Valentin bezochten. Deze bunker van 426 meter lang en 97 meter breed werd in de laatste jaren van WOII gebouwd toen het Nazi regime allerlei middelen zocht om de oorlog te keren toen het besefte dat ze aan de verliezende hand waren. Gevangenen van het concentratiekamp werden in vreselijke omstandigheden gedwongen om de bunker te bouwen waar de duikboten moesten gemaakt worden die de Duitsers moesten helpen om de overmacht van de oprukkende geallieerden te breken. Bij de bouw van deze bunker lieten heel wat krijgsgevangenen het leven. Maar uiteindelijk werd hier geen enkele duikboot gebouwd omdat de geallieerden de bunker bombardeerden. Een geëmotioneerde gids, die als Duitse niet begreep waarom haar landgenoten zo een gruweldaden deden, leidde ons doorheen en naast het bunkercomplex. We werden er stil van.
In een steeds mooier wordend herfstweertje togen we verder naar Bremerhaven. Een 26-tal onder ons nam snel een broodje om dan het Klimahaus te bezoeken. Dit niet vooraf gepland bezoek was een voltreffer. Gedurende 2 uur liepen we van Bremerhaven door Zwitserland naar de woestijn, Senegal, Antarctica, de Samoa eilanden om terug in Bremerhaven aan te komen. Op iedere plaats kregen we een nagebootste toestand van flora, fauna en bijhorend klimaat. Zo liepen we op een bepaald moment een kwartier lang door een donker en vochtig regenwoud en kwamen we van een verschroeiend heet Senegal in een ijskoud (maar wondermooi nagebootst) Antarctica om via de vochtig hete Samoa eilanden terug in Bremerhaven te belanden. Een unieke ervaring die ons een idee gaf over het effect van de klimaatverandering op de leefwerelden op aarde. Jammer dat we hiervoor niet meer tijd konden uittrekken. Een boottocht doorheen de haven aan de Noordzee stond nog te wachten. Tijdens de rondvaart, met uitvoerige toelichting over wat we allemaal zagen, brandde de zon op onze hoofden: een bewijs van de stellingen in het Klimahaus?
Terug in het hotel werd een aperitiefje aangeboden en na weer een heerlijk diner werd de avond, voor de één wat vroeger dan voor de ander, afgesloten in de hotelbar.
Ongelooflijk maar waar, dan was het al woensdagmorgen en tijd om onze terugreis aan te vatten. Na het inladen van de koffers trokken we al vroeg naar de Mercedes fabriek in Bremen. Twee medewerkers van het bedrijf verwelkomden ons met een kort maar krachtig filmpje over hun fabriek die de grootste Mercedes fabriek van Duitsland blijkt te zijn, vóór die van Stuttgart, waar hun hoofdzetel is gevestigd. Nog verrassender was dat ze ons zeiden dat de grootste fabriek van hun concern vandaag in China ligt.
Het fabrieksterrein dat uit een ouder zuidelijk deel bestaat en een recenter nieuw deel beslaat ca. 150 hectare. Vandaar dat we met hun bedrijfsbus naar het zuidelijk deel reden waar de carrosserie uit loodzware rollen metaal worden geperst. Dit gebeurt met indrukwekkende gietijzeren persen en vrijwel volledig automatisch. Voor elk deel van de carrosserie wordt een andere pers gebruikt. Om de hele band met persen, die elk duizenden kilo’s wegen, te vervangen wanneer een ander onderdeel of model moet geperst worden heeft men slechts 5 minuten nodig. Toen de persmachines in gang schoten zagen we bewonderende blikken en hoorden we veel “wows”.
Terug de bus in om te zien hoe in de nieuwe hallen de carrosserie en het onderstel ineengezet werden. Dit automatisch proces verloopt met een enorme precisie maar toch zijn hier nog menshanden nodig om de schroeven die onder- en bovenstel verbinden met de juiste kracht vast te draaien. Nadat de motor (batterij) met behulp van robotten is geplaatst komt de mens weer aan zet, vooral bij het plaatsen van de (elektrische) bekabeling. Uiteindelijk komt de wagen er exact uit zoals de klant hem heeft geconfigureerd en besteld. Dit gebeurt best met behulp van computers en geautomatiseerd omdat er alleen al voor het samenstellen van de verschillende onderdelen van de zetels 360.000 combinatiemogelijkheden zijn waaruit de klanten kunnen kiezen.
Het eindresultaat konden we tenslotte bewonderen in het “Kundencenter” waar toevallig of niet twee Maybachs waren tentoongesteld waarvan bij de duurste het prijskaartje zelfs niet werd vermeld. Na zoveel technisch vernuft reden we met de splinternieuwe Mercedes bus van Baus naar het charmante stadje Oldenburg. Een deel van ons gezelschap gebruikte de vrije tijd om met Francis een bezoek te brengen aan het “Schloss” en de anderen om de lokale horeca te spijzigen.
Om 15h30 ging het zeer vlot richting Wellen waar we stipt om 21h00 aankwamen. Onderweg kwam men ons geregeld vragen of de volgende reis al gepland was. Een teken dat onze mooie groep genoten had van een zeer mooie reis!!
Rudi
Hieronder vindt u de foto's van de reis naar Bremen