Met onze kring naar … ‘De Zoete Inval’
Maandagmiddag 10 maart. We rijden Bree in, een stad waar we nooit komen. Gewoon, omdat we hier nooit moeten zijn! Maar vandaag dus wel.
De stad oogt op zijn maandags: stil!
Zoals waarschijnlijk vele kleinere provinciesteden op een maandag. Parkeerplaatsen zat op de ring. (Waarom heb ik op voorhand google geraadpleegd om op te zoeken waar onze deelnemers hun wagen kwijt konden?)
Wij kiezen toch maar voor ondergronds. De Augustijnerparking. Ook hier plaats genoeg. Eens geparkeerd kom ikzelf even later bijtijds toe aan de ingang van ’t cultuurcentrum om de tickets te verdelen. En ik maar aan iedereen vragen om op tijd te zijn …
In Bree heerst een sfeer die iets uitnodigends heeft. Ik wil hier nog wel eens komen, maar dan met de fiets. Om de stad en haar omgeving beter te leren kennen. We schrijven het op ons lijstje!
‘De Zoete Inval’, het bekende radio 2 programma heeft hier deze namiddag twee opnames in het cultuurcentrum ‘De Zeepziederij’. Het is meteen duidelijk waar we onze namiddag doorbrengen want voor de nog gesloten deuren staat een mensenzee van grijze haren.
We moeten ons dus geen illusies maken. De uitbundig klappende en roepende mensen, die we op zaterdagochtend via de boxen van de radio onze keuken horen innemen, zijn gepensioneerden! Schoolgaande jeugd, of werkende mensen komen hier niet aan te pas.
En moesten we de generatie na ons vragen om mee te gaan, zou dat waarschijnlijk leiden tot een schouderophalend en bedenkelijk gezicht: ‘doe jij maar papa!’
Maar ook dat is geen probleem. Het getuigt van de goesting die 60-plussers hebben om op een gewone maandag nog eens wat nieuws te ontdekken en te kijken of er nog wat humor te rapen valt in de woelige en onvoorspelbare wereld waarin we vandaag leven.
De Zeepziederij dus: originele inrichting: wasmachines onder de toog, de Dashtonnen van destijds aan de ingang. FORT en LUX zeep in de etalages … vergane glorie! Zo oud zijn we dus …
Omdat we op zaterdagochtend regelmatig naar dit programma luisteren tijdens een rustig ontbijtje willen we graag meemaken hoe het er tijdens die opnames aan toe gaat. Immers, het heersende beeld is er eentje van ‘een leuke lachende bende, dat panel’!
Stipt om 13.15 gaan de deuren open en krijgen we meteen een witte mok aangereikt die we even later mogen laten vullen met koffie. We zitten nog steeds in Limburg, dus ook die heerlijke typische ‘vlaai’ hoort erbij. Oef, dat tempert alvast mijn lichtjes knorrende maag. Komt ervan als je vertrekt zonder nog wat tussen de kiezen te steken.
Een uurtje later mogen we de zaal in, en om half drie start de eerste opname. Die wordt weliswaar vooraf gegaan door een komische kerel uit Gent die er wat leuke sfeer moet inbrengen.
De ene mop of uitspraak is al beter dan de andere, maar hoe dan ook slaagt hij er minstens in om bij de moeilijksten onder ons de mondhoeken naar boven te laten trekken. Oef, da's minstens een glimlach!
Anderen hebben zijn aansporingen niet nodig en zitten meteen in de juiste ‘mood’ om te fluiten, te klappen of te roepen.
Presentator Luc Appermont kennen we natuurlijk allemaal. Zijn gasten zijn vandaag Jacques Vermeire, Erhan Demirci en Céline Van Ouytsel voor de eerste opname. Tijdens de tweede sessie wisselt Vermeire van stoel met Kelly Pfaff.
De panelleden kleuren de opname met komische noten en dito opmerkingen, terwijl ze tegelijk hun best doen om de antwoorden te raden op de vragen die Luc hen stelt.
Jacques zoekt op de door hem gekende smoelentrekkende wijze telkens de grenzen op van ‘bescheidenheid’ en ‘stoef’. Maar hij mag dat! Wij weten immers hoe hij het bedoelt. ’t Zal gaan ja … 😊!’
Erhan is een kunstenaar in het omgaan met een lichte zelfspot waardoor hij een ongelooflijk krediet krijgt van zijn publiek. Niet het grote woord, maar als hij iets zegt, dan is het ‘erop’! Schitterend gewoon.
Céline houdt goed stand tussen deze twee heren en kan goed haar woord doen, net zoals Kelly trouwens in de tweede ronde.
Dat we tussentijds nog live getrakteerd worden op een optreden van Jantje Smit en voordien van Gio Kemper (mij tot op dat moment totaal onbekend bij gebrek aan kleinkinderen) van de Ketnetband is leuk meegenomen.
En of we wat geleerd hebben deze namiddag? Jawel! Dat sterren aan de hemel een constant en regelmatig tikkend geluid blijken te maken. Dat in Zweden elektrische auto’s tijdens het rijden op de weg worden opgeladen en dat wij niet door onze twee neusgaten tegelijk blijken te ademen.
Moest je het geheel nog eens willen herbeleven, of was je er niet bij en wil je toch weten wat er nog aan verrassende weetjes aan bod kwam, luister dan aanstaande zaterdag 15 maart om 10u en/of op zaterdag 5 april om 10u naar de afgewerkte opnames.
Iemand vraagt me na afloop wat ik ervan vind. Ik ben van nature niet de grote tafelspringer en lijk niet in het minst op een enthousiaste radiopresentator met de voornaam Peter. Dus na even nadenken … mag ik wel zeggen dat ik het oprecht fijn vond om dit eens mee te maken en dat die podiummensen mij best aan het lachen brachten.
Eerlijkheidshalve moet ik ook zeggen dat het naar mijn persoonlijke mening ook iets ‘kunstmatigs’ had. Iets waar ik niet helemaal de vinger op kan leggen.
De globale swung die we mogen beleven op zaterdagochtend tijdens het luisteren miste ik hier een beetje, best wetende dat dit natuurlijk ook normaal is!
Het feit dat sommige dingen enkele keren herhaald werden i.f.v. de opname voor zowel radio 2, Radio Bene en een podcast zal daaraan wel bijdragen.
Niet te min staat de volgende zaterdag thuis de radio weer op 2, en luister ik met plezier naar het handenklappende en vingerfluitende publiek, waar ik voor een keer deel van mocht uitmaken.
Marc
Benieuwd naar wat beelden? Die vind je via de volgende link: